De kronieken van Sabec

Sabecs kijk op het leven in de wildernis van Australië

The Great Ocean Road, weer een nieuw avontuur die de jongens van team ligfiets tegemoet stond. De vraag was; kunnen we ons na alle hektiek van Melbourne nog wel vermaken zonder gratis bier en blote prammen achter een ruitje?

Van veel mensen hadden we gehoord dat The Great Ocean Road wel een van de hoogtepunten zou moeten worden van onze reis door Australië, dus werden we met de dag nieuwsgieriger en konden we niet wachten om het met eigen ogen te zien. Deze weg, een weg van 250 km langs de mooiste kustgebieden van de wereld, is ooit aangelegd door de Australische soldaten die het geweld van WO I hebben overleefd als eerbetoon aan hun overleden kameraden. Dat u het maar weet.
De rit begon in Lorne, maar voordat we daar waren moesten we nog een redelijk stuk afleggen, uiteraard weer veel heuvels, en dus aangekomen in Lorne besloten we ons maar eens lekker te verwennen met een paar stevige borrels. Hierbij werden we vergezeld door hele zwermen papagaaien, eenden, kakatoos (helaas geen blote vrouwen) en weet ik veel wat nog meer. Erg gezellig dus.
De volgende dag zijn we naar een watervalletje wezen kijken, en daarna begon onze trip aan The Great Ocean Road dan echt.
Ik zal eerlijk zeggen dat het inderdaad een van de hoogtepunten tot nu toe blijkt te zijn, het ene uitzicht was nog mooier dan het ander. En met als absolute hoogtepunt misschien toch wel de 12 Apostelen, inmiddels zijn het er nog maar 8 ofzo maar dat mag de pret niet drukken.
Na de Apostelen, en nog veel meer van de prachtige landsculpturen, kwamen we aan in het dorpje Port Campbell, een erg gezellig dorpje. Alleen was de camping iets te druk bevolkt met kleine, gillende kinderen. Wat dan weer wel leuk was, was dat die kids een voetbal hadden. Uiteraard konden Thomo en ik het niet laten om even onze voetbalkunsten te vertonen aan de jonge mannetjes, en voordat we het wisten hadden we een kleine 30 van die snotapen die aandachtig aan het kijken waren. Wat alle ouders wel konden waarderen. Maar helaas bleef het niet lang bij kijken, en voordat we het doorhadden moesten Tho en ik het opnemen tegen een heel peloton aan wilde Australische schoolkinderen. Erg vermoeiend!! Wat dan weer wel m’n ego streelde was dat die gasten vroegen of ik in het Nederlands elftal speelde. Uiteraard zei ik ja, en dat ze bij Euro 2008 maar eens goed op moesten letten of ze me daar rond zien rennen.
De volgende ochtend werden we massaal door de hele camping uitgezwaaid en werden onze namen gescandeerd, na dit warme afscheid vervolgden wij onze tocht naar Kenneth River.
Hier moesten en zouden we op aanraden van twee eerder ontmoete Nederlandse reizigers zeker stoppen. Het scheen het koala-paradijs te wezen, en als je ze daar niet zou zien, dan zou je ze nergens zien. Ze kregen nog gelijk ook (wat ons echt verbaasde want normaal gesproken als mensen zulke beloften maakten kwamen we van een koude kermis thuis).
Na eerst zelf op koalajacht te zijn gegaan en ze daadwerkelijk nog gespot te hebben ook, kregen we de volgende dag tijdens het ontbijt een koala op bezoek. Zoals jullie misschien al op het filmpje konden zien heb ik het niet zo op die spontane bezoekjes. Maar voor de koala hoefden we niet bang te zijn, want het is niet het meest mobiele dier wat we hier zullen tegenkomen. Ik zou het eerder kreupel willen noemen. Maar schattig zijn ze wel.
Nu ik het toch over spontane bezoekjes heb, laatst dachten we ook rustig te kunnen lunchen ergens in een park, toen werd onze rust toch even verstoord door twee emoes. Het mooie was dat niemand van ons door had dat die beesten ons naderden, totdat Erik op z’n Eriks erop wees dat die twee grote loopvogels erg dichtbij stonden (lees: niet meer dan twee meter). Ook hier was m’n reactie niet al te heldhaftig, en liep ik een nieuw PR op de 100 meter. Je moet maar zo zien; gelukkig hebben we het overleefd, want het had ook veel bloederiger af kunnen lopen. Met de emoes van tegenwoordig weet je het immers maar nooit.
Ik zal eerlijk zeggen dat ik mij na al deze spannende ontmoetingen toch wel iets vijandiger ben gaan gedragen ten opzichte van al deze inheemse dieren, helaas voor een zekere kangoeroe is dit fataal gebleken (zie foto).
Maar goed, The Great Ocean Road, werkelijk waar een lust voor het oog, en waar we met trots over kunnen zeggen dat we die toch maar even befietst hebben.

Na The Road besloten we om landinwaards de reis voort te zetten, ook hier zouden enkele toeristische attracties op ons pad liggen. De meest noemenswaardige bleek toch wel het “adventure caving” te wezen. Dit houdt in; een rondleiding door de grotten van Naracoorte, met af en toe een hindernisje. Bij de beschrijving stond dat je minimaal acht jaar moest zijn, dus niet zo heftig dacht ik. Had ik dat even mooi mis.
Waar het in eerste instantie allemaal zo mooi leek; we kregen een een speciale privétour, wij met z’n vieren en een begeleidster, verder geen gekke Japanners, Duitsers of kinderen, eindigde in pure hel.
Eerst kregen we een korte introductie en werden we in een overall gehesen. De pret kon beginnen. De grotten in. Na wat van de verplichte stalactieten en stalacmieten bekeken te hebben, werd het pas echt feest. “Zie je die scheur in de muur?” vroeg de lieve begeleidster, “daar moeten jullie doorheen” vervolgde ze. Ik werd er stil van want zo groot leek die scheur me niet. Natuurlijk gingen Rem, Erik en Tho er doorheen met speels gemak. Ik wat minder. Na wat omvang-technische moeilijkheden, heel veel gevloek en gebaal dat ik de avond ervoor misschien toch iets teveel had gedronken worstelde ik me eindelijk een weg naar buiten. De jongens die al een tijd zaten te wachten konden hun lol niet op. Erg tof. Maar uiteindelijk toch wel een enorm toffe ervaring en we werden zelfs nog beloond met een oorkonde (weliswaar de gaarste ooit), wat het allemaal de moeite dubbel en dwars waard maakte.

Na de grotten ging de reis verder en belandden we in het dorpje Willalooka, niks bijzonders hoor ik jullie al denken. Wel als jullie weten wie de man achter de bar was van het hotel waar we sliepen, namelijk niemand minder dan Shannon Warnest… de tweevoudig wereldkampioen schapenscheren. Een gigantische eer voor vier jongens uit het nietige spijkenisse om zo’n legende in levenden lijve te mogen ontmoeten. Deze Shannon bleek niet alleen 400 schapen per dag te kunnen scheren, hij was ook nog eens een wereldvent. De volgende dag zouden we even langs z’n boerderij fietsen om even op de foto te gaan, uiteindelijk kregen we ook hier een privétour van de hele boerderij en heeft hij nagenoeg alles uitgelegd over wat je maar kan weten over het scheren van schapen. Dat zo’n grootheid zo normaal kan blijven. Dat kan alleen in Australië.
Het blijft een geweldig land!!
Dit was weer mijn kroniek van deze keer, de volgende zal waarschijnlijk vanuit Nieuw-Zeeland komen. Nu eerst op naar Adelaide, Kerst en oud en nieuw en alles wat er verder hier nog op ons te wachten staat.

Click to view photos En er zijn weer nieuwe foto’s: The Great Ocean Road & Australia

groeten Sabec en the boyz

P.S. ik wil m’n teamgenoten in Nederland nogmaals feliciteren met hun overwinning van 12-5 op de aartsrivalen van Wuppertal
Desperados Vooruit!!

14 responses to “De kronieken van Sabec”

  1. airthana says:

    :D haha! (t blijft lastig om een intelligente reactie achter te laten – zeker rond 6u sochtends.. – dus ik laat t daar maar even bij. maarrrr wil jullie wel een ontzettend leuke kerst toewensen, best wel bijzonder met zn 4en lijkt me zo.. ben benieuwd hoe dat op zn australisch is.. de beste wensen komen later wel. cheers mates.. grt, AT)

  2. Vincent says:

    Je ziet er echt bijzonder kick-ass uit jongeman. Toov en ik hadden al voor jullie vertrek gespeculeert dat jij met golvende manen terug zou komen, maar damn ik wist niet dat je de onofficiele zoon van Lemmy Kilmister was?! Dit verhaal was ook weer een juweeltje vooral de constructie: “omvang-technische moeilijkheden”, heeft me weer laten schateren. Hopelijk bellen jullie nog even rond de kerst (ik ben vanaf zaterdag t/m 2 januari vrij dus tijd zat om te bellen).

    Heren houdt vol ga zo door en James gaat binnen kort voor try-outs bij de Desperado Mini’s

    AT-LE-TI-CO DESPERA-A-A-ADOOOOS!!!!

    p.s. Remko hoe heten die boeken nou ook al weer die je me aangeraden had?

  3. Sander says:

    Lemmy? volgens mij is het toch echt John de Wolf die die kangoeroe verscheurd heeft. Anyhow, alvast veel plezier met kerst, oud&nieuw en de reis naar/in Nieuw-Zeeland! Cheers!

  4. Chris says:

    Heren,
    Weer super avonturen beleefd.
    Sabec in Oranje, maar met Marco weet je het maar nooit!
    Jullie hebben zeker al vernomen dat MetallicA op pinkpop verschinnt volgend jaar?!
    Heren, Fijne feestdagen en een goede reis richting nieuw-zeeland.
    En ben nu al nieuwsgierig naar jullie nieuwe avonturen.

    Mzzl Chris en familie

  5. Als wij een zak aardappelen in het goal hadden staan dan had Desperado er echt geen 12 gemaakt.Wij hadden Einzel als handicap iga de PUTA.
    Kut conjo madre de puta………
    Maar goed, ik maak mij er niet druk om (AAAARGGGGGGHHHHHH toch wel…)

    mooie plaatjes verder, ben nog onder de indruk van dat tietenverhaal voor een paar dollar…….

    Wuppertal uber allesch

    Viel SpaB downunder

  6. Boom says:

    Super verhaaltje en foto’s weer!

    Sabec is zeker wel het buiten echtelijke kind van Barry Hulshoff en John de Wolff! stoerheid alom!
    Ik heb inmiddels vernomen dat jullie per ongeluk Ana zijn tegengekomen op het postkantoor! effe serieus…is ze te doen of niet?? effe wat meer informatie rondom dit onderwerp !!! :p
    Keep on rocking daar, stelletje lucky klootzakken.

  7. haha kicke verhaal weer
    Sabec de held op sokken met een reptiel in de buurt
    maar wel ff een bokswedstrijd van een kangoeroe gewonnen
    Mooie foto’s ook weer

    Fijne kerst alvast gasten.
    zal een warme zijn denk ik en zeker niet wit.
    maar die hebbie hier ook niet.

    adios

  8. george van lankeren says:

    Hoi Sebastian and the other guys

    Het zijn allemaal weer schitterende stories en telkens weer nieuwe verhalen, ongelofelijk

    Het is inmiddels een fantastisch, onvergetelijk dokument aan het worden met foto’s, filmpjes en reacties,etc., en met Nieuw-Zeeland nog in het vizier

    en verder sensationeels nieuws Excelsoir heeft van Ajax gewonnen met 2-1, terwijl Feyenoord uit heeft gewonnen bij NEC met 0-2

    Feijenoord staat nu op de tweede plaats met 1 punt achter PSV

    PSV moet nog over een paar weken naar de kuip komen, nou dat kan nog wat worden !!!

    Jongens ik hoop dat jullie een paar hele fijne kerstdagen zullen hebben en verder hopen we dat het met de knie van Thomas een beetje beter gaat, daar horen wij n.m. ook niet de beste verhalen over

    In ieder geval wij zijn in gedachten bij jullie

    groetjes Pa en Ma van lankeren

  9. Conny de Beer says:

    Hello guys – Ik wens jullie hele fijne kerstdagen en een spetterend oud en nieuwfeest toe. Zal wel gaan lukken als ik alle verhalen lees. Ben heel benieuwd hoe Nieuw Zeeland jullie gaat bevallen. Wij hebben in ieder geval al veel inspiratie opgedaan voor mooie reizen. Groetjes

  10. Erik says:

    Ha! leuk verhaal weer.

    Nog aan die schapenscheerder gevraagd of hij jou verwilderde goatie weg kon scheren?

    groetjes
    Erik

  11. jop says:

    in navolging van de heer van lankeren:

    PSV heeft 2-1 verloren van Groningen, terwijl Feyenoord met 2-0 van Sparta won.
    Ajax speelt straks tegen Twente, maar Feyenoord staat sowieso op nummer 1.

  12. Ian says:

    Kick ass allemaal weer. Wel wil ik even vermelden dat de overwinning van Feyennord op Sparta met ongelooflijk veel geluk tot stand is gekomen. En dat Sparta eigenlijk met 0-3 of 0-4 had moeten winnen.
    Je manen zijn verder precies zoals ik had verwacht en gehoopt. Jij heerlijk aantrekkelijke god dat je er bent. Je bent een bebaarde droom die werkelijkheid is geworden.

  13. Vincent says:

    Maakt dat het nou minder erg of nog erger dat je dan met 2-0 verliest?

  14. george van lankeren says:

    Hey bassie ben je verhalen al vanaf het begin aan het volgen.
    Het grappige is dat ik achter jou pc zit. Wat een prachtig avontuur en inmens leuke verhalen, ben reuze benieuwd als je weer in Spijk terug bent wat er dan nog overblijft om te vertellen hahah.
    De foto’s zijn erg mooi overigens en ik moet toch wel lachen om onze held op sokken: ik ga m aaien nee toch maar niet!! En die ballen he tsja hahahha

    Vele groetjes ook namens aad en halina, uit spijk van je nicht, die tijdelijk je pc heeft geconvisceerd, have fun groetjes vivian

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *